De genitaliën van Danxia

Even buiten de stad Shaoguan in de Chinese provincie Guangdong, schuilt één van China’s mooiste natuurparken: Danxiashan.

China dolt met me. Kust me. Negeert me. Omarmt me. Slaat me. Streelt me. Amuseert me. China maakt me vaak kwaad en dan som ik in mijn hoofd alle frustraties op die ik heb van dit land. Zonder enige uitzondering is dit gevoel maar van korte duur, want er gebeurt altijd iets waarbij ik weer straalverliefd word op dit land.

China_Danxiashan_20120912_00162

Afgrond
Het is mijn laatste dag in Danxiashan en ik kan amper op mijn benen staan. Mijn lichaam trilt. Ik ben bang. Als ik ietwat voorover buig vallen zweetdruppels als een regenbuitje in de afgrond, enkele honderden meters diep. Tussen mijn grote teen en de rand van het pad is net genoeg ruimte voor de schaduw van mijn arm. Niet dat ik die uit zou willen steken, want ik druk met alle macht mijn lichaam tegen de bergwand. Kleine harde uitsteeksels drukken een brailleschrift in mijn rug.

Ik had enkele uren geleden het idee opgevat om een steil pad in te slaan op weg naar een uitkijkpunt op één van de hoogste punten in het park. Als een berggeit dartelde ik de eerste honderden meters zonder enige moeite richting de top. De uit de berg gehouwen treden waren nog vrij breed en tussen het pad en de afgrond had men een hek van hout geplaatst. Netjes, dacht ik nog.

China_Danxiashan_20120918_00175

Veiligheidshek
Geen kudde Chinese toeristen te zien, een zeldzaamheid in dit land – alleen de natuur en ik. Hoe hoger ik geraakte, hoe meer ik zag van het landschap dat me deed denken aan de omgeving in de hitfilm Crouching Tiger, Hidden Dragon. De nicotine blies ik als kleine rookwolkjes in de frisse lucht; nog zo’n zeldzaamheid hier. Ik ging als een locomotief. God, wat voelde ik mij gezond!

Plotseling besef. Het paradijs op aarde verwordt tot een ware hel. Opeens zag ik het: het pad is wel erg smal geworden op deze hoogte. En waar is het veiligheidshek gebleven? De weg terug is te steil voor mijn knikkende knieën. Op eenzame hoogte sta ik met de rug tegen de muur. Ik doe mijn ogen dicht en probeer moed te verzamelen.

China_Danxiashan_20120912_00161

Klots, Klots, Klots. Een waterdraagster passeert me. Haar oude schouders dragen een grote rieten mand vol flessen mineraalwater. Haar eeltige voeten worden beschermd door badslippers van plastic. Ze glimlacht en wijst naar me. Vervolgens wuift ze richting de top. ‘Kom op jongen, doorlopen. Het is niet zo moeilijk’, lijkt ze te zeggen. Ik schud heftig mijn bezwete hoofd. Ze kijkt me verontwaardigd aan, glimlacht, geeft me een fles koud water en klopt me grootmoederlijk op mijn schouder.

Panorama
Ik hou weer van China en dit besef geeft me vernieuwde kracht om door te gaan. Mijn zware rugtas draag ik op mijn buik en via mijn bips werk ik trede voor trede mijzelf omhoog. Boven op de berg verhuist het lijden naar een achterkamer in de grijze brij bij het zien van het uitzicht.

China_Danxiashan_20120913_00165

Ik moet denken aan een cartoon uit mijn jeugd. Twee mieren kijken naar de nachtelijke hemel, de één zegt tegen de ander: “Wat voel ik mij klein als ik die al die sterren zie.”Ik kan het niet anders dan in een cliché uitdrukken, maar wat voel ik mij nietig bij het aanschouwen van het landschap. Een reusachtig panorama. Een rivier vierendeelt het roodgroene landschap, spiegelt de toppen van de bergen en heuvels in het water. De bomen lijken van deze hoogte op broccoli en verhullen hier en daar plukjes bruinrood van het gebergte. In de verte golvende bergtoppen die boven een zee van mist uitsteken.

UNESCO
Het Danxiagebergte natuurpark is in 2010 toevoegt aan de Werelderfgoedlijst van UNESCO. Het park is onderdeel van de zogenaamde Danxia landvormen in het zuiden van China, gebieden die miljoenen jaren geleden door erosie van wind, water en ijs hun vreemde landschap hebben gekregen.

China_Danxiashan_20120913_00164

Alle gebieden kenmerken zich door ravijnen en uniekvormige gebergte en gesteente van rood zandsteen. Zo zijn er natuurlijke stenen bruggen en muren die door de eeuwen heen van strategische belang waren geweest voor de verschillende Chinese dynastieën. Sommige natuurlijke forten zijn daadwerkelijk omgebouwd tot militaire gebouwen en taoïstische tempels. Andere rotsblokken lijken op dieren en menselijke lichaamsdelen.

Het Danxiagebergte is het oudste van alle Chinese Danxialandvormen, dit uit zich in weide valleien en geïsoleerd gesteente die als torens boven het landschap uitsteken. Eén van deze torens is de zogenaamde fallus, het symbool en toeristentrekker van het park.

Penis
Het lijkt wel alsof alle toeristen alleen voor de penis komen. Waar je in de rest van het park maar mondjesmaat mensen tegenkomt is het hier een drukte van belang. Grote groepen Chinezen lijken er een sport van te maken om zo idioot mogelijk op de foto te komen met de penis op de achtergrond. Meisjes lachen beschaamd als ze het resultaat op de displays van hun camera’s bekijken.

China_Danxiashan_20120919_00176

Ik laat de stenen en menselijke roede voor wat het is en besluit een rustiger pad in te slaan.
Het is mijn derde dag in het park en ik verbaas me over de gevarieerde landschappen. Eergisteren liep ik de hele dag door een waterrijk gebied met in het midden een groot meer. Ik eindigde mijn dag in een taoïstische tempel die uitgehouwen was uit een bergwand. De monnik sprak geen Engels en ik spreek maar een beetje Chinees. Zwijgzaam keken we in de verte, af en toe wisselden we een vriendelijke blik. Zelden heb ik me zo yingyang gevoeld.

Vagina
Gisteren waande ik me op Mars. Een vuurrood en kaal landschap met valleien en glooiende heuvels met hier en daar een tempeltje, veelal ingericht in de ondiepe grotten. Net als op die planeet was er geen leven te bekennen. En nu loop ik door een subtropische woud. Het pad leidt me over hangbruggen en eenzame uitzichtpunten voor de indrukwekkende omgeving, loopt door dichtbegroeid bos, steil af en op.

De wind zorgt voor verkoeling en vogels zingen me tegemoet. Bordjes met Chinglish ontbreken hier ook niet: Please take care to fall into water. En dan doemt de tweede toeristentrekker op. De enorme vagina, een spleet in een rots dat inderdaad gelijkend is aan een flamoes. Het is hier beduidend minder druk dan bij dat andere geslachtsdeel. De penis is hier populairder dan de vagina.

Perfecter kan het haast niet: in het gouden uur waarin het licht mooi rood gloeit tijdens de laatste uren van de dag, kom ik aan bij het hoogste punt van het park. Zonnestralen kussen de pieken en stenen torens en ik rook tevreden als een ontdekkingsreiziger een Shuangxi sigaret. Dubbel geluk, zo luidt de vertaling. En dat is het.

Hoe kom je er?
Vanuit Shenzhen en Guangzhou (in de provincie Guangdong) rijden er dagelijks treinen naar Shaoguan alwaar er ieder uur bussen rijden naar Renhua, aan de voet van het gebergte. Vanuit Guangzhou is het mogelijk een dagtrip te regelen voor het park. In Renhua is het mogelijk te overnachten, kamerprijzen variëren van 60RMB tot 250RMB. De entreeprijs  is 100RMB.

Geef een reactie